Minóg morski: siedlisko i morfologia

20 Marzec, 2020
Minóg morski jest rodzajem ryby podobnej do węgorza. Jest to gatunek anadromiczny, co oznacza, że może żyć zarówno w wodzie słodkiej, jak i morskiej. Wydłużony korpus i okrągłe usta w kształcie miseczki sprawiają, że wygląda jednocześnie niesamowicie i przerażająco.
 

Minóg morski to istota, która naprawdę pokazuje niezwykłą różnorodność biologiczną dookoła nas. Ten gatunek ryby bezżuchwowej jest bardzo łatwy do rozpoznania. Jej przerażający wygląd i hematofagiczna dieta sprawiły, że otrzymała przydomek „morskiego wampira”.

Jej usta są otoczone czymś w rodzaju okrągłego dysku, który działa jak przyssawka. Minóg morski używa go, aby przysysać się do ofiary, przebijać skórę, a następnie połykać mięso pod spodem. Najbardziej charakterystyczną cechą tej ryby są rzędy zębów oraz język.

anadromicznymi rybami, co oznacza, że można je znaleźć w rzekach podczas pierwszego etapu ich życia. Następnie migrują do morza, aby przeżyć swoje dorosłe życie, ostatecznie wracając do rzeki, aby wydać na świat potomstwo.

Jak wygląda siedlisko minogów morskich?

Ten specyficzny okaz preferuje wody Północnego Atlantyku, chociaż można go również znaleźć w Morzu Bałtyckim. Żyje zarówno w morzach, jak i rzekach, w zależności od tego, na jakim etapie życia się znajduje.

Kilka lat temu minóg morski pojawiał się również w hiszpańskich regionach Andaluzji, Katalonii, Aragonii i Estremadury. Jednak gospodarcze wykorzystanie zmniejszyło jego siedlisko. Obecnie częściej występuje w wodach galicyjskich na północy Hiszpanii.

Istnieje 40 gatunków minoga, rozmieszczonych w różnych morzach i rzekach. Jednak na początku życia larwy pozostają pochowane na dnie rzeki. Tam pozyskują składniki odżywcze i żywią się materią organiczną, która przenika do miejsca, w którym leżą.

 

Pozostają w postaci larw przez trzy do pięciu lat, dopóki nie przejdą metamorfozy. To pozwala im dostosować się do środowiska morskiego.

Minóg morski charakterystyka

Po przejściu wszystkich zmian fizjologicznych dla tego nowego etapu życia przenoszą się w głąb morza. Żyją na głębokości około 300 do 600 metrów  i pozostają tam przez około cztery lata.

W tym czasie następuje druga metamorfoza, która zmusza je do opuszczenia morza i powrotu do rzeki. To tam powstają nowe generacje minogów.

Minóg zwykle woli szerokie rzeki, w których woda nie płynie zbyt szybko. Często wybierają środkowe odcinki tych rzek. Zanieczyszczenia i wzrost sztucznych barier wpłynęły na życie tego zwierzęcia w Północnym Atlantyku.

Minóg morski: morfologia

Minóg morski jest prymitywną rybą bezżuchwową bardzo podobną do węgorza. W stadium larwalnym może mierzyć do 20 centymetrów długości. Podczas migracji do oceanu w wieku dorosłym dorasta do jednego metra długości i waży od dwóch do trzech kilogramów.

Larwy różnią się drastycznie pod względem morfologii od dorosłych minogów. Nie mają zębów, są ślepe, a ich mechanizm karmienia działa w inny sposób. Mają małe, przypominające brodę macki, których używają do wychwytywania mniejszych form życia, które służą jako pożywienie.

 
Minóg morski młode

Pod koniec stadium larwalnego migrują do wód głębinowych, a następnie widoczne są typowe dla tego okresu zmiany morfologiczne.

Pojawiają się duże oczy z czerwonymi plamami, para płetw grzbietowych, siedem otworów skrzelowych, jeden otwór nosowy, cylindryczny zielonkawy lub ziemisty szary korpus oraz charakterystyczne okrągłe usta z małymi, ostrymi zębami.

Inne cechy fizyczne

Minóg morski nie ma łusek, jego ciało jest gładkie i galaretowate, a ogon ostro zakończony. Jego szkielet jest chrzęstny i nie ma części kostnych. Ma bardzo pełny cykl życia, wraca do rzek, aby się rozmnażać. To tam ludzie łowią je w celu skonsumowania.

Minóg morski jest jednym z najmniej rozwiniętych gatunków zwierząt znanych człowiekowi. Gatunek ten ma podobno około 500 milionów lat. Jako pasożyty sieją spustoszenie w populacji gatunków morskich, takich jak dorsz i morszczuk.

Kiedy migrują z powrotem do rzek, przechodzą inne zmiany morfologiczne, w tym atrofię układu trawiennego, pojawienie się wtórnych narządów płciowych i zwyrodnienie narządów wzrokowych.

Jednak nadal udaje im się podążać za rzeką i za pomocą swoich kielichowatych ust przesuwają się po kamieniach, których następnie użyją do stworzenia gniazda dla potomstwa. Gdy to zrobią, zaczynają składać larwy, rozpoczynając w ten sposób nowy cykl życia.

 

Ludzie często łapią minogi umieszczając sieci zgodnie z nurtem rzeki, chwytając je, gdy podążają za rzeką, w celu złożenia larw. Istnieje również technika polegająca na tym, że rybak stoi na łodzi lub na brzegu rzeki i przebija minoga długim drągiem z trójzębem na końcu.

Gatunek ten służy do przygotowania znanego dania zwanego ragout z minoga po bordosku, które powstaje w wyniku gotowania ryby we własnej krwi. Stało się typowym daniem Galicji, regionu w Hiszpanii.

https://es.wikipedia.org/wiki/Petromyzon_marinus