Po czym poznać, że pies cierpi i co zrobić w tym przypadku?
Napisane i zweryfikowane przez biochemiczkę Luz Eduviges Thomas-Romero
Kiedy podejrzewasz, że Twój pies cierpi naturalne jest poszukiwanie oznak potwierdzających Twoje podejrzenia. Instynktownie psy mają tendencję do ukrywania bólu tak długo, jak to możliwe, więc objawy często pozostają niezauważone.
Ustalenie, czy pies cierpi może być proste. Ocena zakresu tego bólu jest złożonym zadaniem. Musimy pamiętać, że chociaż oznaki bólu u zwierząt są dobrze znane żaden z tych objawów – samodzielnie lub razem z innymi – nie dostarcza ostatecznego dowodu bólu.
Ogólnie rzecz biorąc, jeśli zwierzę poddawane jest zabiegowi, który spowodowałby ból u człowieka przyjmuje się, że powoduje on podobną intensywność bólu u zwierząt.
Ostry lub przewlekły ból u psa wyglądają inaczej
Warto wiedzieć, że u zwierząt domowych objawy ostrego i przewlekłego bólu mogą się różnić. W przypadku silnego ostrego bólu zwierzęta mogą wykazywać oznaki niepokoju, rozszerzone źrenice lub kulawiznę, a także zmiany w ich osobowości, zwiększoną lub zmniejszoną aktywność fizyczną, samookaleczenia i wokalizację.
Są również objawami ostrego bólu: nadmierne wydzielanie śliny, przyspieszona częstość oddechu i tętna. Dodatkowo ujawniają się zmiany parametrów biochemicznych krwi: podwyższone stężenia glukozy, kortyzolu , ACTH i katecholamin.
W przypadku bólu przewlekłego, reakcje obejmują zachowania ochronne. Te zachowania są adaptacyjnymi reakcjami na ból i obserwuje się je w tym, jak się porusza i jaką przyjmuje postawę.
Zwykle pies stara się uniknąć dokuczliwych skutków bólu i bardziej dba o bolący obszar. U psów z przewlekłym bólem często obserwuje się oznaki stresu, w tym utratę wagi i apetytu.
Zaletą stosowania wskaźników behawioralnych do oceny intensywności bólu u psów jest natychmiastowość, w przeciwieństwie do wskaźników fizjologicznych, których kwantyfikacja wymaga czasu.
Kiedy pies cierpi – jak ocenia się intensywność bólu u psów?
Obecnie metody oceny natężenia bólu u zwierząt domowych opierają się na ocenie zachowania. Opracowano różne kwestionariusze, które przypisują punktację każdemu ocenianemu parametrowi. Wynik ocenia się według skali bólu, która pozwala weterynarzowi zaproponować najbardziej odpowiednie leczenie.
Zazwyczaj zachowania, które odzwierciedlają ból obejmują czynniki, takie jak zmiany postawy, a także zmiany w aktywności ciała, takie jak odmowa ruchu, położenia się lub zmiany pozycji.
Ponadto analizuje się zmiany w czynności lokomotorycznej, wokalizacji, apetycie, nawykach związanych z oddawaniem moczu i wypróżnianiem lub ich odpowiedzi na manipulację.
Obecnie istnieją różne skale bólu. Należy zauważyć, że nie ma skali, którą można by uznać za „punkt odniesienia” w ocenie bólu. Wśród skal bólu opracowanych głównie dla psów są skale Melbourne lub Glasgow.
Jakie zmiany w postawie obserwuje się, gdy pies cierpi?
Zazwyczaj obserwuje się sztywną postawę ciała – łatwo to stwierdzić, kiedy pies odczuwa ból po jednej lub drugiej stronie ciała. Pierwszym objawem jest zwykle kulawizna.
W przypadkach, gdy ból jest centralny lub obustronny może się zdarzyć, że pies nie wybiera określonej strony. W takich przypadkach ważne jest, aby obserwować poziom sztywności.
Często zdarza mu się chodzić jak „piernikowy ludzik” z uszami do tyłu i wahać się przed odwróceniem głowy lub zgięciem kręgosłupa, siadając lub kładąc się zwierzę jest bardzo spięte.
Liczą się również zmiany zachowań społecznych
Ważnym czynnikiem do rozważenia jest również kontekst społeczny zwierzęcia. Jeśli mieszka w stadzie, izolacja od członków grupy może być wczesnym objawem bólu. Dlatego nieśmiałość lub przerażenie jest powszechne u cierpiących na ból zwierząt. Zwierzęta instynktownie mają tendencję do ukrywania bólu w obecności drapieżnika, aby ukryć swoją wrażliwość.
Zasugerowano, że skoro człowieka można postrzegać jako drapieżnika zwierzę może nie okazywać bólu właścicielowi. Jednak odnotowano również, że zwierzę cierpiące może przejawiać nadmierne przywiązanie lub pragnienie ciągłej uwagi ze strony opiekuna.
W końcu będąc najlepszym przyjacielem Twojego psa najlepiej znasz jego zachowanie. Jesteś osobą, która będzie wiedzieć, czy coś wydaje się nie na miejscu i możesz podjąć działania, aby poszukać pomocy dla Twojego psa.
Kiedy podejrzewasz, że Twój pies cierpi naturalne jest poszukiwanie oznak potwierdzających Twoje podejrzenia. Instynktownie psy mają tendencję do ukrywania bólu tak długo, jak to możliwe, więc objawy często pozostają niezauważone.
Ustalenie, czy pies cierpi może być proste. Ocena zakresu tego bólu jest złożonym zadaniem. Musimy pamiętać, że chociaż oznaki bólu u zwierząt są dobrze znane żaden z tych objawów – samodzielnie lub razem z innymi – nie dostarcza ostatecznego dowodu bólu.
Ogólnie rzecz biorąc, jeśli zwierzę poddawane jest zabiegowi, który spowodowałby ból u człowieka przyjmuje się, że powoduje on podobną intensywność bólu u zwierząt.
Ostry lub przewlekły ból u psa wyglądają inaczej
Warto wiedzieć, że u zwierząt domowych objawy ostrego i przewlekłego bólu mogą się różnić. W przypadku silnego ostrego bólu zwierzęta mogą wykazywać oznaki niepokoju, rozszerzone źrenice lub kulawiznę, a także zmiany w ich osobowości, zwiększoną lub zmniejszoną aktywność fizyczną, samookaleczenia i wokalizację.
Są również objawami ostrego bólu: nadmierne wydzielanie śliny, przyspieszona częstość oddechu i tętna. Dodatkowo ujawniają się zmiany parametrów biochemicznych krwi: podwyższone stężenia glukozy, kortyzolu , ACTH i katecholamin.
W przypadku bólu przewlekłego, reakcje obejmują zachowania ochronne. Te zachowania są adaptacyjnymi reakcjami na ból i obserwuje się je w tym, jak się porusza i jaką przyjmuje postawę.
Zwykle pies stara się uniknąć dokuczliwych skutków bólu i bardziej dba o bolący obszar. U psów z przewlekłym bólem często obserwuje się oznaki stresu, w tym utratę wagi i apetytu.
Zaletą stosowania wskaźników behawioralnych do oceny intensywności bólu u psów jest natychmiastowość, w przeciwieństwie do wskaźników fizjologicznych, których kwantyfikacja wymaga czasu.
Kiedy pies cierpi – jak ocenia się intensywność bólu u psów?
Obecnie metody oceny natężenia bólu u zwierząt domowych opierają się na ocenie zachowania. Opracowano różne kwestionariusze, które przypisują punktację każdemu ocenianemu parametrowi. Wynik ocenia się według skali bólu, która pozwala weterynarzowi zaproponować najbardziej odpowiednie leczenie.
Zazwyczaj zachowania, które odzwierciedlają ból obejmują czynniki, takie jak zmiany postawy, a także zmiany w aktywności ciała, takie jak odmowa ruchu, położenia się lub zmiany pozycji.
Ponadto analizuje się zmiany w czynności lokomotorycznej, wokalizacji, apetycie, nawykach związanych z oddawaniem moczu i wypróżnianiem lub ich odpowiedzi na manipulację.
Obecnie istnieją różne skale bólu. Należy zauważyć, że nie ma skali, którą można by uznać za „punkt odniesienia” w ocenie bólu. Wśród skal bólu opracowanych głównie dla psów są skale Melbourne lub Glasgow.
Jakie zmiany w postawie obserwuje się, gdy pies cierpi?
Zazwyczaj obserwuje się sztywną postawę ciała – łatwo to stwierdzić, kiedy pies odczuwa ból po jednej lub drugiej stronie ciała. Pierwszym objawem jest zwykle kulawizna.
W przypadkach, gdy ból jest centralny lub obustronny może się zdarzyć, że pies nie wybiera określonej strony. W takich przypadkach ważne jest, aby obserwować poziom sztywności.
Często zdarza mu się chodzić jak „piernikowy ludzik” z uszami do tyłu i wahać się przed odwróceniem głowy lub zgięciem kręgosłupa, siadając lub kładąc się zwierzę jest bardzo spięte.
Liczą się również zmiany zachowań społecznych
Ważnym czynnikiem do rozważenia jest również kontekst społeczny zwierzęcia. Jeśli mieszka w stadzie, izolacja od członków grupy może być wczesnym objawem bólu. Dlatego nieśmiałość lub przerażenie jest powszechne u cierpiących na ból zwierząt. Zwierzęta instynktownie mają tendencję do ukrywania bólu w obecności drapieżnika, aby ukryć swoją wrażliwość.
Zasugerowano, że skoro człowieka można postrzegać jako drapieżnika zwierzę może nie okazywać bólu właścicielowi. Jednak odnotowano również, że zwierzę cierpiące może przejawiać nadmierne przywiązanie lub pragnienie ciągłej uwagi ze strony opiekuna.
W końcu będąc najlepszym przyjacielem Twojego psa najlepiej znasz jego zachowanie. Jesteś osobą, która będzie wiedzieć, czy coś wydaje się nie na miejscu i możesz podjąć działania, aby poszukać pomocy dla Twojego psa.
Wszystkie cytowane źródła zostały gruntownie przeanalizowane przez nasz zespół w celu zapewnienia ich jakości, wiarygodności, aktualności i ważności. Bibliografia tego artykułu została uznana za wiarygodną i dokładną pod względem naukowym lub akademickim.
- Hellyer, P., Rodan, I., Brunt, J., Downing, R., Hagedorn, J. E., Robertson, S. A., & AAHA/AAFP Pain Management Guidelines Task Force Members. (2007). AAHA/AAFP pain management guidelines for dogs and cats. Journal of Feline Medicine & Surgery, 9(6), 466-480.
- Bufalari, A., Adami, C., Angeli, G., & Short, C. E. (2007). Pain assessment in animals. Veterinary research communications, 31, 55.
- Anil, S. S., Anil, L., & Deen, J. (2002). Challenges of pain assessment in domestic animals. Journal of the American Veterinary Medical Association, 220(3), 313-319.
- Web del dolor animal y su tratamiento. https://doloranimal.org/ de la Universidad Complutense de Madrid. Consultado el 03 de enero del 2020.
Ten tekst jest oferowany wyłącznie w celach informacyjnych i nie zastępuje konsultacji z profesjonalistą. W przypadku wątpliwości skonsultuj się ze swoim specjalistą.
